শিক্ষা হৈছে মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ দামী সম্পদ। শিক্ষা নোহোৱালে মানুহে নিজৰ জীৱনৰ সঠিক পথ চিনিব নোৱাৰে। এজন অশিক্ষিত মানুহ দিশাহীন নৌকাৰে দৰে, কিন্তু এজন শিক্ষিত মানুহে নিজৰ জীৱন আৰু সমাজ দুয়োখনক সঠিক দিশত লৈ যাব পাৰে।
প্ৰথমতে, শিক্ষা মানুহক ভাল মানুহ কৰি তোলে। শিক্ষা আমাৰ ভিতৰত নীতি, নৈতিকতা আৰু শিষ্টাচাৰ গঢ়ি তোলে। শিক্ষা ছাড়া মানুহ অন্ধকাৰত থাকে আৰু কুসংস্কাৰত বিশ্বাস কৰে।
দ্বিতীয়তে, শিক্ষা সমাজৰ উন্নতিৰ মূল ভিত্তি। শিক্ষিত সমাজত একতা, ভ্ৰাতৃত্ব আৰু শান্তি থাকে। এজন শিক্ষিত নাগৰিকে নিজৰ অধিকাৰ আৰু কৰ্তব্য দুয়ো বুজি চলিব পাৰে।
তৃতীয়তে, শিক্ষা আৰ্থিক উন্নতিৰো পথ খুলে। আজিৰ যুগত চাকৰি, ব্যৱসায়, বিজ্ঞান, চিকিৎসা বা যিকোনো ক্ষেত্ৰত শিক্ষা অবিহনে আগবাঢ়ি যোৱা অসম্ভৱ। শিক্ষা আমাৰ আত্মনির্ভৰশীল হোৱাৰ সুযোগ দিয়ে।
সর্বশেষে, শিক্ষা কেৱল মস্তিষ্কৰ বিকাশ নহয়, হৃদয়ৰো বিকাশ ঘটায়। শিক্ষা আমাৰ ভিতৰত সদয়তা, সহানুভূতি আৰু দেশপ্ৰেমৰ অনুভূতি জাগ্ৰত কৰে।
উপসংহাৰ: শিক্ষা হৈছে মানুহৰ জীৱনৰ দিশা-দৰ্শক দেউলীয়া। শিক্ষা অবিহনে মানুহে অন্ধকাৰত থাকে, কিন্তু শিক্ষাই জীৱনৰ পথ প্ৰদৰ্শন কৰি আমাক সফল জীৱনৰ দিশত আগুৱাই নিয়ে। সেয়েহে, “শিক্ষাই সভ্যতাৰ মূল চাবি” বুলি কোৱা একেবাৰে সঠিক।